ترک تریاک: علائم، مراحل، مدت زمان و بهترین روش

ترک تریاک برای بسیاری از افراد و خانواده های آنان، مسیری همراه با نگرانی، امید و پرسش های فراوان است. بسیاری از افراد می خواهند بدانند آیا می توان تریاک را بدون دردسر کنار گذاشت، علائم ترک تا چه زمانی ادامه دارند و بهترین روش برای کاهش احتمال بازگشت به مصرف چیست. پاسخ به این پرسش ها تنها با تکیه بر تجربه های شخصی یا توصیه های غیرعلمی امکان پذیر نیست و باید بر اساس شواهد پزشکی و راهنماهای معتبر درمان اعتیاد بررسی شود.

وابستگی به تریاک یک بیماری مزمن است و نباید آن را نشانه ضعف اراده یا یک انتخاب اخلاقی دانست. مصرف طولانی مدت مواد افیونی باعث ایجاد تغییراتی در عملکرد مغز و سیستم عصبی می شود. به همین دلیل، زمانی که مصرف ماده قطع می شود، بدن برای سازگاری دوباره با شرایط جدید واکنش نشان می دهد و علائم ترک ظاهر می شوند. شدت این علائم در افراد مختلف یکسان نیست و به عواملی مانند مدت مصرف، مقدار مصرف، وضعیت سلامت عمومی، بیماری های زمینه ای و روش ترک بستگی دارد.

نکته مهم این است که ترک تریاک تنها به پشت سر گذاشتن چند روز علائم جسمی محدود نمی شود. بسیاری از افراد پس از پایان مرحله حاد، همچنان با وسوسه مصرف، مشکلات خواب، اضطراب یا تغییرات خلقی روبه رو هستند. به همین دلیل، درمان موفق زمانی حاصل می شود که علاوه بر مدیریت علائم جسمی، به جنبه های روان شناختی، خانوادگی و اجتماعی بیماری نیز توجه شود.

پژوهش های منتشر شده توسط NIDA، SAMHSA و WHO نشان می دهند که درمان های مبتنی بر شواهد، شامل ارزیابی پزشکی، دارودرمانی در صورت نیاز، روان درمانی و حمایت خانواده، نسبت به ترک خودسرانه یا روش های فاقد پشتوانه علمی، شانس موفقیت بیشتری دارند. هدف اصلی درمان تنها قطع مصرف نیست، بلکه کمک به فرد برای بازگشت به یک زندگی سالم، پایدار و باکیفیت است.

تریاک چگونه باعث وابستگی می شود؟

تریاک از گروه مواد افیونی است و ترکیبات فعال آن پس از ورود به بدن، به گیرنده های ویژه ای در مغز و نخاع متصل می شوند. این گیرنده ها در حالت طبیعی در کنترل درد، احساس آرامش و برخی عملکردهای حیاتی نقش دارند. مصرف مداوم تریاک باعث می شود مغز به حضور این ماده عادت کند و برای حفظ تعادل خود، عملکرد طبیعی گیرنده ها را تغییر دهد.

در هفته ها و ماه های نخست مصرف، ممکن است فرد تنها احساس آرامش یا کاهش درد را تجربه کند. اما با ادامه مصرف، بدن به تدریج تحمل دارویی پیدا می کند. این موضوع به آن معنا است که برای رسیدن به همان اثر اولیه، مقدار بیشتری از ماده لازم خواهد بود. در این مرحله، وابستگی جسمی و روانی به تدریج شکل می گیرد.

زمانی که مصرف تریاک ناگهان متوقف می شود، مغز که به حضور مداوم ماده عادت کرده است، نمی تواند بلافاصله تعادل خود را بازیابد. نتیجه این وضعیت، بروز مجموعه ای از علائم جسمی و روانی است که به آن علائم ترک گفته می شود. این علائم نشانه سازگاری دوباره بدن هستند و به معنای خطرناک بودن همه موارد ترک نیستند، اما در بعضی افراد می توانند آن قدر شدید باشند که بدون حمایت درمانی، احتمال بازگشت به مصرف را افزایش دهند.

وابستگی تنها به جسم محدود نمی شود. بسیاری از افراد در طول زمان، مصرف تریاک را با موقعیت های خاصی مانند استرس، بی خوابی، مشکلات خانوادگی یا حتی جمع های دوستانه پیوند می دهند. به همین دلیل، درمان اعتیاد تنها با عبور از علائم جسمی پایان نمی یابد و تغییر الگوهای رفتاری نیز اهمیت زیادی دارد.

چرا ترک تریاک دشوار است؟

یکی از باورهای نادرست این است که اگر فرد واقعا اراده داشته باشد، می تواند بدون کمک، مصرف تریاک را کنار بگذارد. در حالی که تحقیقات علوم اعصاب نشان می دهند وابستگی به مواد افیونی باعث تغییر در مدارهای پاداش، حافظه و کنترل رفتار در مغز می شود. به همین دلیل، وسوسه مصرف تنها یک احساس ساده نیست، بلکه نتیجه تغییرات پیچیده زیستی و روان شناختی است.

عامل دیگری که ترک را دشوار می کند، ترس از علائم ترک است. بسیاری از افراد تجربه دردهای عضلانی، بی خوابی، بی قراری یا اضطراب را از دیگران شنیده اند و همین موضوع باعث می شود درمان را به تعویق بیندازند. واقعیت این است که شدت علائم در همه افراد یکسان نیست و امروزه روش های علمی مختلفی برای مدیریت این علائم وجود دارد.

از سوی دیگر، اگر فرد پس از ترک دوباره در همان شرایط قبلی قرار گیرد، مانند معاشرت با مصرف کنندگان، استرس شدید یا نبود حمایت خانوادگی، احتمال بازگشت به مصرف افزایش پیدا می کند. به همین دلیل، متخصصان اعتیاد بر این باورند که درمان موفق، ترکیبی از مراقبت پزشکی، حمایت روان شناختی و ایجاد تغییر در سبک زندگی است.

علائم ترک تریاک چیست؟ از ساعت های اول تا هفته های بعد

مهم ترین نگرانی بسیاری از افرادی که تصمیم به ترک تریاک می گیرند، علائمی است که پس از قطع مصرف ظاهر می شوند. شدت این علائم در افراد مختلف یکسان نیست و به عواملی مانند مدت مصرف، مقدار مصرف روزانه، وضعیت سلامت جسمی، بیماری های همراه، سن، مصرف همزمان سایر مواد و روش ترک بستگی دارد. به همین دلیل، دو فرد با سابقه مصرف مشابه نیز ممکن است تجربه متفاوتی از ترک داشته باشند.

علائم ترک در واقع نتیجه تلاش بدن برای سازگار شدن با نبود ماده ای است که مدت ها به آن وابسته بوده است. این علائم معمولا آزاردهنده هستند، اما در بیشتر افراد تهدیدکننده حیات نیستند. با این حال، در بعضی شرایط مانند وجود بیماری های زمینه ای، سن بالا، بارداری یا مصرف همزمان چند ماده، ترک باید حتما زیر نظر پزشک انجام شود.

بسیاری از بیماران تصور می کنند اگر چند روز نخست را پشت سر بگذارند، درمان پایان یافته است. در حالی که علائم جسمی تنها بخشی از مسیر درمان هستند. پس از کاهش علائم جسمی، ممکن است مشکلاتی مانند وسوسه مصرف، اضطراب، اختلال خواب یا نوسانات خلقی برای هفته ها یا حتی ماه ها ادامه داشته باشند. به همین دلیل، ادامه درمان پس از سم زدایی اهمیت زیادی دارد. 

علائم ترک تریاک در ۲۴ ساعت نخست

در بیشتر افراد، نخستین علائم ترک چند ساعت پس از آخرین مصرف ظاهر می شوند. زمان دقیق شروع علائم به نوع ماده، مقدار مصرف و ویژگی های فردی بستگی دارد، اما معمولا در شبانه روز اول، بدن به نبود ماده واکنش نشان می دهد.

در این مرحله ممکن است فرد احساس بی قراری، اضطراب یا تحریک پذیری داشته باشد. بعضی افراد از آبریزش بینی، اشک ریزش، خمیازه های مکرر یا تعریق شکایت می کنند. این علائم ممکن است شبیه یک سرماخوردگی ساده به نظر برسند، اما به تدریج شدت بیشتری پیدا می کنند.

همزمان، میل شدید به مصرف نیز ممکن است آغاز شود. این میل، نتیجه تغییرات ایجاد شده در مدارهای پاداش مغز است و یکی از مهم ترین دلایل بازگشت به مصرف در روزهای ابتدایی محسوب می شود. به همین دلیل، حضور تیم درمان و حمایت خانواده در این مرحله اهمیت زیادی دارد.

علائم ترک تریاک در روزهای دوم تا پنجم

این دوره معمولا شدیدترین مرحله علائم جسمی است. بسیاری از بیماران در این بازه زمانی بیشترین ناراحتی را تجربه می کنند.

دردهای عضلانی و استخوانی ممکن است شدت پیدا کنند و فرد احساس کند تمام بدن او درد می کند. اختلال خواب نیز معمولا بیشتر می شود و بعضی بیماران حتی برای مدت کوتاهی قادر به خواب راحت نیستند.

تعریق، لرز، احساس گرما و سرما، تهوع، کاهش اشتها، دل درد، اسهال و ضعف عمومی نیز ممکن است در این مرحله دیده شوند. علاوه بر این، اضطراب، بی قراری و تحریک پذیری می توانند باعث شوند بیمار احساس کند ادامه درمان برای او غیرممکن است.

نکته مهم این است که این علائم معمولا موقتی هستند و به تدریج کاهش پیدا می کنند. آگاهی از موقتی بودن این وضعیت، می تواند به بیمار و خانواده کمک کند تا با امید بیشتری درمان را ادامه دهند.

شایع ترین علائم ترک تریاک

• درد عضلات و مفاصل
• بی خوابی یا خواب بی کیفیت
• اضطراب و بی قراری
• تعریق و لرز
• آبریزش بینی و اشک ریزش
• تهوع یا دل درد
• اسهال
• کاهش اشتها
• خستگی و ضعف
• میل شدید به مصرف

پس از هفته اول چه اتفاقی می افتد؟

در بسیاری از بیماران، شدت علائم جسمی پس از حدود یک هفته کاهش پیدا می کند. اشتها به تدریج بهتر می شود و دردهای عضلانی کمتر می شوند. با این حال، ممکن است بعضی مشکلات همچنان ادامه داشته باشند.

اختلال خواب یکی از شایع ترین شکایت ها در این مرحله است. بعضی افراد تا چند هفته خواب عمیق و منظم ندارند. علاوه بر آن، نوسانات خلقی، کاهش تمرکز، اضطراب یا احساس بی انگیزگی نیز ممکن است مشاهده شوند.

پزشکان این مرحله را بسیار مهم می دانند، زیرا با کاهش علائم جسمی، بعضی بیماران تصور می کنند دیگر نیازی به ادامه درمان ندارند. در حالی که احتمال وسوسه مصرف همچنان وجود دارد و ادامه جلسات درمانی می تواند خطر عود را کاهش دهد.

علائم طولانی مدت ترک تریاک

در بعضی بیماران، بخشی از علائم روان شناختی برای مدت بیشتری باقی می مانند. این وضعیت که گاهی با عنوان علائم ترک طول کشیده شناخته می شود، ممکن است شامل اختلال خواب، اضطراب، کاهش تمرکز یا میل دوره ای به مصرف باشد.

وجود این علائم به معنای شکست درمان نیست. مغز برای بازگشت به عملکرد طبیعی خود به زمان نیاز دارد و سرعت این روند در افراد مختلف متفاوت است.

در این مرحله، روان درمانی، آموزش مهارت های مقابله با وسوسه، فعالیت بدنی منظم، خواب کافی و حمایت خانواده نقش بسیار مهمی در حفظ روند بهبود دارند.

چه عواملی شدت علائم ترک را بیشتر می کنند؟

شدت علائم ترک تنها به مقدار مصرف تریاک وابسته نیست. عوامل مختلفی می توانند تجربه بیمار را تحت تاثیر قرار دهند.

برای مثال، افرادی که سال ها مصرف مداوم داشته اند، معمولا علائم شدیدتری نسبت به افرادی دارند که مدت کوتاه تری مصرف کرده اند. همچنین وجود بیماری های جسمی یا روان پزشکی، سوء تغذیه، کم خوابی و مصرف همزمان سایر مواد می تواند روند درمان را دشوارتر کند.

از سوی دیگر، شروع درمان تحت نظر پزشک، حمایت خانواده، دریافت مشاوره تخصصی و رعایت برنامه درمانی می توانند تحمل علائم را آسان تر کنند و احتمال موفقیت درمان را افزایش دهند.

ترک تریاک چقدر طول می کشد؟

یکی از نخستین پرسش هایی که بیماران و خانواده های آنان مطرح می کنند این است که ترک تریاک چقدر طول می کشد؟ پاسخ این پرسش برای همه افراد یکسان نیست. مدت درمان به عواملی مانند مدت زمان مصرف، مقدار مصرف روزانه، وضعیت سلامت عمومی، سن، وجود بیماری های زمینه ای، مصرف همزمان سایر مواد و روش درمان بستگی دارد.

بسیاری از افراد تصور می کنند با پایان یافتن علائم جسمی، درمان نیز به پایان رسیده است. در حالی که از دیدگاه پزشکی، درمان وابستگی به مواد افیونی یک فرایند چند مرحله ای است و تنها بخش کوچکی از آن به سم زدایی مربوط می شود. مهم ترین هدف درمان، جلوگیری از بازگشت به مصرف و کمک به فرد برای حفظ کیفیت زندگی در بلندمدت است.

به طور کلی، روند درمان را می توان به چند مرحله تقسیم کرد که هر کدام اهداف و چالش های خاص خود را دارند.

مرحله اول: شروع علائم ترک

این مرحله معمولا از چند ساعت پس از آخرین مصرف آغاز می شود. در این زمان، بدن به تدریج نبود ماده را احساس می کند و نخستین نشانه های ترک ظاهر می شوند.

شدت علائم در این مرحله هنوز به اوج نرسیده است، اما اضطراب، بی قراری، خمیازه های مکرر، آبریزش بینی، تعریق و میل به مصرف ممکن است شروع شوند. بسیاری از بیماران در همین مرحله وسوسه می شوند که دوباره مصرف را از سر بگیرند تا از ادامه علائم جلوگیری کنند.

به همین دلیل، حضور پزشک، مشاور یا یکی از اعضای خانواده در کنار بیمار می تواند نقش مهمی در ادامه درمان داشته باشد.

مرحله دوم: اوج علائم جسمی

شدیدترین علائم معمولا در چند روز نخست دیده می شوند. در این دوره، بدن هنوز در حال سازگاری با نبود مواد افیونی است و ممکن است دردهای عضلانی، اختلال خواب، تعریق، لرز، تهوع، اسهال، ضعف و بی قراری به بیشترین شدت خود برسند.

اگرچه این علائم بسیار آزاردهنده هستند، اما در بیشتر افراد به تدریج کاهش پیدا می کنند. آگاهی از موقتی بودن این مرحله به بیمار کمک می کند امید خود را حفظ کند و درمان را ادامه دهد.

در بعضی بیماران، پزشک ممکن است برای کنترل علائم یا کاهش خطر عود، درمان دارویی مناسب را آغاز کند. نوع دارو و مدت مصرف آن باید تنها توسط پزشک تعیین شود.

مرحله سوم: بهبود تدریجی علائم جسمی

پس از گذشت چند روز، بیشتر علائم جسمی به تدریج کاهش پیدا می کنند. خواب، اشتها و توان جسمی آرام آرام بهتر می شوند و بیمار احساس می کند فشار جسمی کمتری را تجربه می کند.

این مرحله ممکن است باعث ایجاد یک تصور اشتباه شود. بعضی بیماران فکر می کنند درمان پایان یافته است و دیگر نیازی به ادامه مراجعه به پزشک یا جلسات درمانی ندارند. در حالی که بخش مهمی از درمان تازه آغاز شده است.

در این زمان، اگر حمایت درمانی ادامه پیدا نکند، احتمال بازگشت به مصرف همچنان وجود دارد.

مرحله چهارم: پیشگیری از عود

پس از کاهش علائم جسمی، تمرکز درمان از مدیریت علائم ترک به پیشگیری از عود تغییر می کند. در این مرحله، بیمار یاد می گیرد چگونه موقعیت های پرخطر را شناسایی کند، وسوسه مصرف را مدیریت کند و سبک زندگی سالم تری ایجاد کند.

روان درمانی، آموزش مهارت های مقابله با استرس، درمان اختلالات روان پزشکی همراه، فعالیت بدنی منظم و حمایت خانواده، از مهم ترین بخش های این مرحله هستند.

هدف این دوره تنها مصرف نکردن مواد نیست، بلکه ایجاد شرایطی است که فرد بتواند روابط خانوادگی، شغلی و اجتماعی خود را نیز بازسازی کند.

بهترین روش ترک تریاک چیست؟

هیچ روش واحدی وجود ندارد که برای همه بیماران بهترین گزینه باشد. درمان باید بر اساس شرایط هر فرد، سابقه مصرف، وضعیت سلامت و نظر پزشک انتخاب شود.

درمان های مبتنی بر شواهد معمولا شامل ترکیبی از موارد زیر هستند:

• ارزیابی کامل توسط پزشک.
• کنترل علمی علائم ترک در صورت نیاز.
• روان درمانی فردی یا گروهی.
• آموزش مهارت های پیشگیری از عود.
• مشارکت خانواده در روند درمان.
• پیگیری منظم و بلندمدت.

در مقابل، استفاده از روش های تبلیغاتی که وعده ترک فوری، ترک تضمینی یا درمان صد درصدی می دهند، پشتوانه علمی معتبری ندارند و ممکن است باعث به تاخیر افتادن درمان مناسب شوند.

آیا ترک تریاک در خانه امکان پذیر است؟

بعضی افراد به دلایل شخصی یا خانوادگی ترجیح می دهند درمان را در خانه انجام دهند. اینکه این روش مناسب باشد یا خیر، به شرایط بیمار بستگی دارد.

در افرادی که وابستگی شدید، بیماری های زمینه ای، مصرف همزمان چند ماده یا سابقه عودهای مکرر دارند، ترک بدون نظارت پزشکی می تواند خطرناک باشد. همچنین اگر بیمار دچار مشکلات روان پزشکی یا افکار آسیب به خود باشد، درمان در محیط تخصصی ایمن تر خواهد بود.

در مواردی که پزشک درمان در منزل را مناسب تشخیص می دهد، بیمار همچنان باید تحت پیگیری منظم قرار داشته باشد و برنامه درمانی را به طور دقیق رعایت کند.

نکته برای مراقبین

روزهای نخست ترک معمولا سخت ترین بخش درمان هستند. سرزنش، تهدید یا یادآوری اشتباهات گذشته کمکی به بهبود بیمار نمی کند. گوش دادن بدون قضاوت، تشویق بیمار به ادامه درمان و همراهی در مراجعه های پزشکی، می تواند تاثیر قابل توجهی بر موفقیت درمان داشته باشد.

نقش خانواده در دوران ترک تنها به مراقبت از علائم جسمی محدود نمی‌ شود. نحوه صحبت کردن، برخورد با وسوسه مصرف و واکنش خانواده به اشتباهات فرد می‌ تواند بر ادامه درمان و احتمال عود تأثیر بگذارد. برای آشنایی بیشتر با روش‌ های درست حمایت از فرد مبتلا به اعتیاد، مطالعه مقاله چگونه با فرد معتاد رفتار کنیم؟ می‌ تواند برای اعضای خانواده و مراقبین مفید باشد.

عوارض ترک خودسرانه تریاک

بعضی افراد به دلیل نگرانی از مراجعه به پزشک یا تحت تاثیر توصیه های غیرعلمی، تصمیم می گیرند بدون دریافت کمک تخصصی، مصرف تریاک را به طور ناگهانی قطع کنند. اگرچه بعضی افراد ممکن است این مرحله را بدون عارضه جدی پشت سر بگذارند، اما ترک خودسرانه برای همه مناسب نیست و در برخی شرایط می تواند خطرات قابل توجهی ایجاد کند.

یکی از مهم ترین مشکلات ترک خودسرانه، شدت یافتن علائم ترک است. دردهای شدید عضلانی، بی خوابی، اضطراب، اسهال، استفراغ و کم آبی بدن می توانند باعث شوند فرد برای رهایی از این وضعیت دوباره به مصرف روی آورد. به همین دلیل، بسیاری از موارد عود در روزهای ابتدایی پس از قطع مصرف رخ می دهند.

از سوی دیگر، بعضی بیماران به طور همزمان به بیماری هایی مانند دیابت، بیماری های قلبی، فشار خون بالا یا اختلالات روان پزشکی مبتلا هستند. در این افراد، ترک بدون ارزیابی پزشکی ممکن است خطر بروز عوارض بیشتری را به همراه داشته باشد.

نکته مهم دیگر این است که پس از مدتی پرهیز از مصرف، تحمل بدن نسبت به مواد افیونی کاهش پیدا می کند. اگر فرد دوباره به مقدار قبلی مصرف بازگردد، خطر مسمومیت و اوردوز نسبت به قبل بیشتر خواهد بود. به همین دلیل، پیشگیری از عود یکی از مهم ترین اهداف درمان محسوب می شود.

ترک ناگهانی تریاک می‌ تواند با شدت گرفتن علائم جسمی و روانی همراه شود و در برخی افراد احتمال بازگشت به مصرف را افزایش دهد. اگر می‌ خواهید درباره پیامدهای قطع ناگهانی مواد و دلایلی که ترک بدون نظارت پزشک می‌ تواند دشوار یا خطرناک باشد بیشتر بدانید، پیشنهاد می‌ کنیم مقاله آیا ترک اعتیاد ناگهانی عوارض دارد را نیز مطالعه کنید. این مطلب به مهم‌ ترین عوارض و خطرات احتمالی ترک بدون برنامه درمانی می‌ پردازد.

نقش دارودرمانی در ترک تریاک

امروزه راهنماهای معتبر درمان اعتیاد تاکید می کنند که در بعضی بیماران، دارودرمانی می تواند بخشی از برنامه درمان باشد. هدف از مصرف این داروها، کاهش علائم ترک، کنترل میل شدید به مصرف و افزایش احتمال موفقیت درمان است.

انتخاب دارو به شرایط هر بیمار بستگی دارد و پزشک پس از ارزیابی کامل درباره مناسب بودن یا نبودن آن تصمیم می گیرد. مصرف خودسرانه داروهای مربوط به درمان وابستگی به مواد افیونی می تواند خطرناک باشد و نباید بدون نسخه پزشک انجام شود.

همچنین باید توجه داشت که دارودرمانی به تنهایی کافی نیست. روان درمانی، آموزش مهارت های مقابله با وسوسه، درمان بیماری های روان پزشکی همراه و حمایت خانواده، همگی بخش های جدایی ناپذیر درمان هستند.

در برخی افراد، درمان وابستگی به مواد افیونی می‌ تواند با استفاده از داروهای تخصصی و تحت نظر پزشک انجام شود. داروهایی مانند سابوکسون در بعضی برنامه‌ های درمانی برای کنترل وابستگی به مواد افیونی مورد استفاده قرار می‌ گیرند، اما انتخاب و نحوه مصرف آن‌ ها باید بر اساس شرایط هر فرد و نظر پزشک باشد. اگر می‌ خواهید درباره سابوکسون، کاربرد آن در درمان وابستگی و نکات مهم مصرف آن بیشتر بدانید، مقاله سابوکسون چیست؟ را نیز مطالعه کنید.

جایگاه داروهای گیاهی در کنار درمان

برخی افراد درباره استفاده از داروهای گیاهی در دوران ترک تریاک پرسش دارند. دتوکسین یکی از دارو های گیاهی ویسنا فارما است که در صورت تشخیص پزشک، می تواند به عنوان بخشی از برنامه حمایتی در کنار درمان اصلی مورد استفاده قرار گیرد. استفاده از این فرآورده باید با نظر پزشک یا داروساز انجام شود و نباید به عنوان درمان قطعی وابستگی به مواد افیونی تلقی شود.

اگر قصد استفاده از هر نوع فرآورده گیاهی را دارید، ابتدا با پزشک درباره شرایط خود مشورت کنید و سپس آن را از داروخانه های معتبر تهیه کنید.

ترک تریاک یک مسیر درمانی است، نه یک رویداد کوتاه مدت. وابستگی به تریاک یک بیماری مزمن محسوب می شود و درمان موفق آن به مجموعه ای از اقدامات پزشکی، روان شناختی و اجتماعی نیاز دارد.

اگرچه علائم جسمی ترک معمولا طی روزها یا هفته های نخست کاهش پیدا می کنند، اما پیشگیری از عود، بازسازی سبک زندگی و حفظ سلامت روان اهمیت بسیار بیشتری در موفقیت بلندمدت دارند. به همین دلیل، ادامه ارتباط با پزشک، روان شناس و خانواده حتی پس از پایان مرحله حاد ترک نیز ضروری است.

هر فرد شرایط متفاوتی دارد و برنامه درمان باید متناسب با نیازهای همان فرد تنظیم شود. مقایسه روند درمان خود با دیگران یا تکیه بر تجربه های غیرعلمی، ممکن است باعث تصمیم های نادرست شود.

اگر شما یا یکی از نزدیکانتان تصمیم به ترک تریاک گرفته اید، دریافت کمک از تیم درمانی می تواند احتمال موفقیت را افزایش دهد و خطر بازگشت به مصرف را کاهش دهد.

سوالات متداول

منابع علمی

• National Institute on Drug Abuse (NIDA)
  
• Substance Abuse and Mental Health Services Administration (SAMHSA)
  
• World Health Organization (WHO)
  

هشدار پزشکی

این مقاله با هدف افزایش آگاهی عمومی تهیه شده است و جایگزین معاینه، تشخیص یا درمان پزشکی نیست. هرگونه تصمیم درباره شروع، تغییر یا قطع درمان باید با نظر پزشک انجام شود.اگر فرد دچار کاهش سطح هوشیاری، اختلال تنفس، تشنج یا هر وضعیت اورژانسی دیگری شد، فورا با اورژانس ۱۱۵ تماس بگیرید.

همچنین اگر فرد یا خانواده او با بحران اجتماعی، خشونت یا شرایطی روبه رو هستند که نیاز به حمایت فوری دارد، می توانند از اورژانس اجتماعی ۱۲۳ کمک بگیرند. اگر شما یا یکی از اعضای خانواده در مسیر ترک تریاک قرار دارید، درمان را به تنهایی ادامه ندهید. مراجعه به پزشک، دریافت مشاوره تخصصی و استفاده از روش های درمانی مبتنی بر شواهد، شانس موفقیت را افزایش می دهد.