مدت زمان ترک اعتیاد: هر ماده چقدر طول می کشد؟

وقتی فرد تصمیم به ترک می گیرد، یکی از اولین سوال هایی که ذهنش را درگیر می کند این است که مدت زمان ترک چقدر طول می کشد. خیلی ها دوست دارند بدانند چند روز باید سختی علائم را تحمل کنند، چه زمانی خواب و اشتهایشان بهتر می شود و بعد از چه مدتی دوباره احساس می کنند بدنشان به حالت طبیعی برگشته است.

اما ترک اعتیاد یک زمان ثابت برای همه افراد ندارد و نمی توان برای آن یک عدد مشخص تعیین کرد. مدت علائم ترک به نوع ماده، مقدار مصرف، مدت مصرف، دفعات مصرف، روش مصرف، وضعیت جسمی و روانی فرد و وجود بیماری ها یا مصرف همزمان مواد دیگر بستگی پیدا می کند.

موضوع مهم دیگری نیز وجود دارد و آن تفاوت میان دوره سم زدایی، علائم ترک و روند بهبودی است. ممکن است علائم جسمی شدید یک ماده طی چند روز تا چند هفته کاهش پیدا کنند، اما خواب نامنظم، اضطراب، تغییرات خلقی یا وسوسه مصرف مدت بیشتری ادامه پیدا کنند. به همین دلیل، پایان علائم حاد ترک به معنی پایان مسیر درمان و بهبودی محسوب نمی شود.

در این مقاله بررسی می کنیم که مدت زمان ترک مواد مختلف معمولا چقدر است، علائم در چه بازه ای شروع می شوند، کدام مواد نیازمند مراقبت پزشکی بیشتری هستند و چرا نمی توان مدت ترک را فقط بر اساس تعداد روزها ارزیابی کرد.

هشدار پزشکی: این مقاله آموزشی است و جایگزین تشخیص و درمان پزشک نیست. ترک ناگهانی بعضی مواد، به ویژه الکل و بنزودیازپین ها، می تواند خطرناک و حتی تهدید کننده زندگی باشد. در صورت سابقه مصرف سنگین، تشنج، بیماری های زمینه ای یا مصرف همزمان چند ماده، برنامه ترک باید با ارزیابی متخصص انجام شود.

مدت زمان ترک اعتیاد دقیقا به چه معناست؟

وقتی از مدت زمان ترک صحبت می کنیم، در واقع می توانیم سه بازه متفاوت را در نظر بگیریم.

بازه اول، شروع علائم ترک است که از چند ساعت تا چند روز بعد از آخرین مصرف آغاز می شود.

بازه دوم، مرحله حاد ترک است که در آن علائم جسمی و روانی معمولا شدیدتر هستند و ممکن است چند روز تا چند هفته طول بکشند.

بازه سوم، دوره بهبودی است که در آن علائمی مانند اختلال خواب، اضطراب، کاهش تمرکز، تغییر خلق و وسوسه مصرف ممکن است ادامه پیدا کنند.

بنابراین اگر فردی بعد از هفت روز دیگر لرزش یا درد شدید ندارد، نمی توان نتیجه گرفت که تمام آثار وابستگی از بین رفته است. مغز و رفتار فرد ممکن است همچنان در حال سازگار شدن با زندگی بدون ماده باشند.

به همین دلیل، بهتر است به جای پرسیدن فقط «چند روز طول می کشد؟»، این سوال نیز مطرح شود که «بعد از مرحله حاد، چه چیزهایی برای ادامه بهبودی باید مدیریت شود؟».

چه عواملی مدت ترک را تغییر می دهند؟

دو نفر ممکن است یک ماده را مصرف کنند اما دوره ترک کاملا متفاوتی را تجربه کنند. این تفاوت اتفاقی نیست و عوامل مختلفی روی آن اثر می گذارند.

مقدار و دفعات مصرف

مصرف بیشتر و مداوم معمولا با وابستگی شدیدتر همراه می شود و می تواند علائم ترک را دشوارتر کند.

مدت مصرف

فردی که چند سال به صورت روزانه ماده مصرف کرده است، معمولا با شرایط متفاوتی نسبت به فردی روبرو می شود که مدت کوتاهی مصرف کرده است.

نوع ماده

مواد مختلف روی سیستم عصبی اثر متفاوتی دارند و به همین دلیل علائم ترک آنها نیز با یکدیگر فرق می کند.

ترکیب چند ماده

مصرف همزمان الکل، مواد افیونی، داروهای آرام بخش یا محرک ها می تواند روند ترک را پیچیده تر کند و خطر عوارض را افزایش دهد.

وضعیت جسمی و روانی

اضطراب، افسردگی، بیماری های قلبی، مشکلات کبدی، اختلالات خواب و سایر بیماری ها می توانند نیاز به مراقبت بیشتر ایجاد کنند.

سابقه ترک قبلی

در بعضی افراد، تجربه های قبلی ترک و شدت علائم گذشته می تواند در ارزیابی خطر دوره بعدی اهمیت داشته باشد.

مدت زمان ترک الکل چقدر است؟

ترک الکل با بعضی مواد تفاوت مهمی دارد، زیرا در افرادی که مصرف سنگین و طولانی مدت داشته اند، قطع ناگهانی الکل می تواند خطرناک باشد.

علائم ترک الکل معمولا حدود ۶ تا ۲۴ ساعت بعد از قطع یا کاهش شدید مصرف شروع می شوند. اضطراب، لرزش، تعریق، تهوع، بی خوابی و افزایش ضربان قلب می توانند از علائم اولیه باشند. در بعضی افراد تشنج ممکن است از حدود ۸ ساعت پس از آخرین مصرف شروع شود و خطر آن در ساعات ابتدایی بیشتر باشد. هذیان ترک یا دلیریوم ترمنس نیز معمولا حدود ۷۲ تا ۹۶ ساعت بعد از آخرین مصرف بروز می کند و می تواند یک وضعیت اورژانسی باشد.

به همین دلیل، مدت زمان ترک الکل را نباید فقط با این سوال سنجید که چند روز طول می کشد تا فرد احساس بهتری داشته باشد. بخش مهم تر، ایمنی در روزهای ابتدایی است.

افرادی که سابقه تشنج ناشی از ترک، دلیریوم ترمنس، مصرف سنگین و طولانی یا بیماری های مهم دارند، ممکن است به مراقبت پزشکی و حتی بستری شدن نیاز داشته باشند.

مدت زمان ترک تریاک و سایر مواد افیونی چقدر است؟

مواد افیونی مانند تریاک، هروئین، مورفین، اکسی کدون و فنتانیل می توانند وابستگی جسمی ایجاد کنند و با قطع مصرف، علائم محرومیت ایجاد کنند.

برای اوپیوئیدهای کوتاه اثر، علائم معمولا زودتر شروع می شوند و مرحله کامل ترک می تواند حدود ۷ تا ۱۰ روز ادامه داشته باشد. برای اوپیوئیدهای طولانی اثر، علائم دیرتر شروع می شوند و ممکن است حدود ۱۴ روز یا بیشتر طول بکشند.

در مورد هروئین، برخی علائم می توانند حدود ۱۲ ساعت بعد از آخرین مصرف شروع شوند. در مورد متادون، شروع علائم ممکن است دیرتر باشد و حدود ۳۰ ساعت یا بیشتر زمان ببرد.

علائم اولیه می توانند شامل بی قراری، اضطراب، بدن درد، آبریزش بینی، تعریق، خمیازه و بی خوابی باشند. در ادامه ممکن است گرفتگی شکم، تهوع، استفراغ و اسهال نیز ایجاد شود.

نکته مهم این است که شدت علائم لزوما با تعداد روزهای ترک برابر نمی ماند. بعضی علائم جسمی بعد از یک هفته کاهش پیدا می کنند اما وسوسه مصرف، مشکلات خواب یا مشکلات خلقی می توانند مدت بیشتری ادامه پیدا کنند.

مدت زمان ترک هروئین چقدر است؟

هروئین در گروه اوپیوئیدهای کوتاه اثر قرار می گیرد و به همین دلیل علائم ترک آن معمولا نسبت به اوپیوئیدهای طولانی اثر زودتر شروع می شوند.

علائم اولیه می توانند در حدود ۱۲ ساعت پس از آخرین مصرف ظاهر شوند و با گذشت زمان شدت بیشتری پیدا کنند. علائم شامل بی قراری، درد عضلانی، آبریزش بینی، تعریق، بی خوابی، تهوع و مشکلات گوارشی می شوند.

در بسیاری از افراد، مرحله حاد ترک در حدود یک هفته تا ۱۰ روز فروکش می کند، اما این عدد برای همه یکسان نیست و عواملی مانند مقدار مصرف، مدت وابستگی و مواد همزمان می توانند روند را تغییر دهند.

مدت زمان ترک شیشه چقدر است؟

شیشه یا مت آمفتامین از گروه محرک ها است و ترک آن با ترک مواد افیونی تفاوت دارد. فرد ممکن است در روزهای ابتدایی با خستگی شدید، خواب آلودگی، افت خلق، اضطراب و میل شدید به مصرف روبرو شود.

راهنمای SAMHSA درباره اختلال مصرف محرک ها توضیح می دهد که علائم ترک مت آمفتامین معمولا در روزهای ابتدایی شدیدتر هستند و ممکن است از حدود روز دوم تا چهارم آغاز شوند. علائم می توانند برای حدود دو تا چهار هفته ادامه پیدا کنند، هرچند شدت آنها در طول این مدت یکسان نمی ماند.

در شیشه، مسئله فقط خستگی نیست و وضعیت روانی فرد نیز اهمیت زیادی دارد. افسردگی، اضطراب، تحریک پذیری و وسوسه مصرف می توانند ادامه پیدا کنند و در بعضی افراد نیازمند ارزیابی تخصصی باشند.

اگر افت شدید خلق، افکار آسیب به خود یا رفتارهای غیرعادی ایجاد شود، مراجعه فوری به پزشک یا اورژانس اهمیت پیدا می کند.

مدت زمان ترک کوکائین چقدر است؟

ترک کوکائین نیز بیشتر با تغییرات خلقی، خستگی، اختلال خواب و وسوسه مصرف شناخته می شود. برخلاف بعضی مواد دیگر، فرد ممکن است در مرحله ابتدایی ترک بیشتر بخوابد و احساس خستگی شدید داشته باشد.

طبق راهنمای SAMHSA، بعد از مصرف مزمن کوکائین، علائم ترک ممکن است یک تا دو روز بعد از آخرین مصرف آغاز شوند. مرحله اصطلاحا crash می تواند چند روز طول بکشد و علائم ترک نیز در بسیاری از افراد حدود یک تا دو هفته ادامه پیدا کنند، هرچند وسوسه مصرف ممکن است طولانی تر باقی بماند.

در بعضی افراد، نوسانات خلقی و وسوسه مصرف ممکن است بیشتر از مرحله حاد ادامه پیدا کنند. به همین دلیل، پایان هفته اول به معنای پایان نیاز به حمایت درمانی نیست.

مدت زمان ترک حشیش چقدر است؟

حشیش و ماری جوانا نیز می توانند وابستگی ایجاد کنند و قطع مصرف منظم آنها می تواند با سندرم ترک کانابیس همراه شود.

علائم معمولا ۲۴ تا ۴۸ ساعت بعد از قطع مصرف شروع می شوند و بیشتر آنها در روزهای دوم تا ششم به اوج می رسند. بسیاری از علائم طی یک تا سه هفته کاهش پیدا می کنند، اما در مصرف کنندگان سنگین ممکن است بعضی مشکلات مانند اختلال خواب مدت بیشتری ادامه پیدا کنند.

اضطراب، تحریک پذیری، عصبانیت، کاهش اشتها، افت خلق، بی خوابی و خواب های آزاردهنده از علائم شناخته شده ترک کانابیس هستند.

به همین دلیل، اگر فردی در هفته اول ترک حشیش خواب مناسبی ندارد، این مشکل می تواند بخشی از روند ترک باشد و لزوما به معنی شکست در درمان محسوب نمی شود.

مدت زمان ترک نیکوتین و سیگار چقدر است؟

ترک نیکوتین از نظر خطر پزشکی با ترک الکل یا بنزودیازپین ها متفاوت است، اما می تواند از نظر روانی و رفتاری بسیار چالش برانگیز باشد.

علائم ترک نیکوتین مانند میل شدید به سیگار، تحریک پذیری، بی قراری، مشکل تمرکز و اختلال خواب معمولا در ساعات و روزهای ابتدایی بیشتر می شوند. CDC توضیح می دهد که این علائم به مرور زمان کاهش پیدا می کنند و برای بسیاری از افراد در چند هفته نخست بسیار کمرنگ تر می شوند.

میل به مصرف ممکن است بعد از کاهش علائم جسمی نیز در موقعیت های خاص ظاهر شود. برای مثال، نوشیدن قهوه، استرس، حضور در جمع دوستان سیگاری یا قرار گرفتن در مکان هایی که فرد قبلا در آنها سیگار می کشیده است می تواند میل به مصرف را تحریک کند.

به همین دلیل مدت زمان ترک سیگار را بهتر است فقط با پایان علائم جسمی نسنجیم و تغییر عادت های روزمره را نیز بخشی از مسیر ترک در نظر بگیریم.

مدت زمان ترک بنزودیازپین ها چقدر است؟

بنزودیازپین ها مانند آلپرازولام، کلونازپام، دیازپام و لورازپام با بسیاری از مواد دیگر تفاوت دارند و نمی توان برای ترک آنها یک بازه کوتاه و ثابت تعیین کرد.

قطع ناگهانی یا کاهش سریع دوز بنزودیازپین ها می تواند باعث علائم ترک شدید و حتی تشنج شود. FDA تاکید می کند که بیمارانی که مدتی بنزودیازپین مصرف کرده اند نباید بدون برنامه پزشکی آن را ناگهانی قطع کنند.

راهنمای جدید ASAM نیز تاکید می کند که برنامه کاهش دوز باید فردی باشد و سرعت آن بر اساس پاسخ فرد تنظیم شود. در بسیاری از موارد کاهش دوز با گام های کوچک و با فاصله چند هفته انجام می شود و در برخی افراد کل فرایند می تواند ماه ها یا حتی بیشتر طول بکشد.

بنابراین اگر موضوع مدت زمان ترک مربوط به بنزودیازپین ها باشد، پاسخ درست معمولا یک عدد مشخص نیست. هدف اصلی، قطع ایمن دارو بدون ایجاد علائم خطرناک است.

چرا مدت ترک برای همه یکسان نیست؟

بدن انسان ساعت مشخصی برای پاک شدن آثار همه مواد ندارد و هر ماده نیز رفتار متفاوتی در بدن ایجاد می کند.

حتی در میان افرادی که یک ماده یکسان مصرف می کنند، تفاوت در مقدار مصرف، طول دوره مصرف، متابولیسم بدن، بیماری های همراه، خواب، تغذیه و وضعیت روانی می تواند باعث تفاوت در دوره ترک شود.

به همین دلیل عبارت هایی مانند «این ماده دقیقا سه روزه از بدن خارج می شود» یا «ترک این ماده حتما یک هفته طول می کشد» معمولا بیش از حد ساده هستند و نمی توانند وضعیت واقعی همه افراد را توضیح دهند.

در درمان اعتیاد، برنامه باید بر اساس شرایط فرد تنظیم شود و فقط بر اساس یک تقویم عمومی نوشته نشود.

آیا سم زدایی با ترک کامل اعتیاد یکی است؟

خیر، سم زدایی فقط یکی از مراحل مسیر درمان محسوب می شود.

در سم زدایی، تمرکز اصلی روی مدیریت علائم ناشی از قطع ماده و کمک به عبور ایمن از مرحله حاد قرار می گیرد. اما اختلال مصرف مواد فقط یک مشکل جسمی نیست و عوامل روانی، رفتاری و اجتماعی نیز در آن نقش دارند.

NIAAA نیز درباره الکل تاکید می کند که مدیریت علائم ترک به تنهایی درمان کامل اختلال مصرف الکل نیست و باید بخشی از یک برنامه درمانی گسترده تر باشد.

به همین دلیل، حتی اگر فرد بعد از چند روز احساس جسمی بهتری داشته باشد، ادامه درمان و پیشگیری از بازگشت به مصرف همچنان اهمیت دارد.

بعد از پایان علائم جسمی چه اتفاقی می افتد؟

گاهی فرد تصور می کند وقتی بدن درد، تعریق یا تهوع تمام شد، همه چیز به پایان رسیده است. در حالی که بعضی مشکلات می توانند دیرتر کاهش پیدا کنند.

اختلال خواب، کاهش تمرکز، تحریک پذیری، اضطراب، کاهش انرژی یا وسوسه مصرف ممکن است مدت بیشتری باقی بمانند. شدت و مدت این علائم به ماده و شرایط فرد بستگی پیدا می کند.

برای مثال، در ترک کانابیس اختلال خواب ممکن است بیش از سایر علائم ادامه پیدا کند.

در بنزودیازپین ها نیز FDA گزارش کرده است که برخی افراد ممکن است علائم ترک طولانی تری را تجربه کنند و بعضی واکنش های ترک می توانند بعد از چند هفته ادامه داشته باشند.

پس پایان علائم شدید جسمی را باید یک مرحله مهم دانست، نه پایان کامل مسیر.

تغذیه چه تاثیری بر دوره ترک دارد؟

در دوره ترک، بدن ممکن است با بی اشتهایی، تهوع، اسهال، تغییر وزن و کمبود انرژی روبرو شود. به همین دلیل تغذیه منظم می تواند به حفظ انرژی و سلامت عمومی کمک کند.

MedlinePlus توضیح می دهد که تغذیه مناسب می تواند در دوره بهبودی از مصرف مواد به تامین انرژی، حفظ عملکرد اندام ها و حمایت از وضعیت عمومی بدن کمک کند.

وعده های غذایی منظم، مصرف پروتئین، سبزیجات، میوه ها و مایعات کافی می تواند به بدن کمک کند تا دوره نقاهت را بهتر پشت سر بگذارد.

البته غذا یا مکمل به تنهایی نمی تواند جایگزین درمان اعتیاد شود و نباید از تغذیه انتظار درمان وابستگی داشت.

خواب در مدت زمان ترک چه نقشی دارد؟

خواب یکی از بخش هایی است که در دوره ترک ممکن است برای مدتی دچار اختلال شود. بعضی افراد بی خوابی را تجربه می کنند و بعضی دیگر، به ویژه هنگام ترک محرک ها، ممکن است در روزهای ابتدایی بیش از حد بخوابند.

کمبود خواب می تواند تحمل استرس را پایین بیاورد و تمرکز و کنترل هیجان را دشوارتر کند. به همین دلیل مدیریت خواب بخشی مهم از مراقبت دوران ترک محسوب می شود.

ورزش چه کمکی به دوره ترک می کند؟

فعالیت بدنی منظم می تواند به ساختن یک برنامه روزانه سالم کمک کند و برای سلامت جسمی و روانی فرد در دوره بهبودی مفید باشد.

ورزش همچنین می تواند زمانی از روز را که ممکن است با بی حوصلگی یا وسوسه مصرف همراه شود، با فعالیت سالم جایگزین کند. البته شدت ورزش باید با وضعیت جسمی فرد هماهنگ شود و در دوره ترک شدید نباید فرد بدون ارزیابی پزشکی خود را تحت فشار قرار دهد.

چگونه بفهمیم ترک در مسیر مناسبی پیش می رود؟

هیچ نشانه واحدی وجود ندارد که با دیدن آن بتوان گفت ترک کاملا موفق شده است.

کاهش تدریجی علائم جسمی، بهتر شدن خواب، برگشت اشتها، افزایش انرژی، کاهش وسوسه و توانایی انجام فعالیت های روزانه می توانند نشانه هایی از بهبود باشند.

با این حال، حتی اگر وضعیت جسمی بهتر شده باشد، فرد همچنان ممکن است با محرک های روانی یا اجتماعی روبرو شود. درمان پایدار باید به این بخش ها نیز توجه کند.

هدف فقط رسیدن به روزی نیست که ماده از بدن حذف شده باشد. هدف اصلی ساختن شرایطی است که فرد بتواند بدون بازگشت به مصرف، زندگی روزمره خود را ادامه دهد.

داروهای گیاهی در دوره ترک چه جایگاهی دارد؟

دتوکسین یکی از دارو های تولید شده توسط ویسنا فارما است که می توان در محتوای آموزشی مرتبط با دوره ترک به آن اشاره کرد. این محصول نباید جایگزین درمان تخصصی، سم زدایی پزشکی یا برنامه درمان اعتیاد معرفی شود و انتخاب هر فرآورده در دوره ترک باید با توجه به شرایط فرد و نظر پزشک انجام شود. برای تهیه آسان می توانید از طریق صفحه “از کجا بخریم” از داروخانه های آنلاین اقدام کنید.

آیا می توان مدت زمان ترک را کوتاه تر کرد؟

بعضی افراد تصور می کنند هرچه علائم سریع تر فروکش کنند، ترک موفق تر خواهد بود. اما سرعت بیشتر همیشه به معنی ایمنی بیشتر نیست.

در بعضی مواد، درمان پزشکی می تواند علائم ترک را بهتر کنترل کند و خطر عوارض را کاهش دهد. در مورد اوپیوئیدها، داروهایی مانند متادون و بوپرنورفین می توانند در مدیریت اختلال مصرف و علائم ترک نقش داشته باشند و درمان باید متناسب با شرایط فرد انتخاب شود.

در بنزودیازپین ها نیز کاهش سریع دوز می تواند خطر علائم شدید را افزایش دهد و راهنمای ASAM بر کاهش تدریجی و فردی تاکید می کند.

بنابراین هدف درمان این نیست که به هر قیمتی تعداد روزهای ترک کم شود. هدف این است که فرد با کمترین خطر و بیشترین حمایت از مرحله ترک عبور کند.

چه زمانی مراجعه به پزشک ضروری است؟

بعضی علائم را نباید به عنوان بخشی عادی از ترک نادیده گرفت.

تشنج، کاهش شدید سطح هوشیاری، گیجی شدید، توهم، تنگی نفس، درد قفسه سینه، رفتار غیرعادی شدید، افکار آسیب به خود یا علائم شدید ترک الکل نیازمند ارزیابی فوری پزشکی هستند.

در ترک الکل، تشنج و دلیریوم ترمنس می توانند تهدید کننده زندگی باشند و خطر آنها در بازه های مشخصی پس از آخرین مصرف افزایش پیدا می کند. در ترک بنزودیازپین ها نیز تشنج و واکنش های شدید ترک می توانند خطرناک باشند و قطع ناگهانی این داروها توصیه نمی شود. آیا ترک در خانه برای همه افراد امکان پذیر است؟

پاسخ این سوال به ماده و شرایط فرد بستگی پیدا می کند.

برای بعضی افراد و بعضی مواد، درمان سرپایی همراه با حمایت مناسب امکان پذیر است. اما در شرایطی مانند وابستگی شدید به الکل، سابقه تشنج ناشی از ترک، مصرف چند ماده، بیماری های مهم یا علائم روانی شدید، ممکن است مراقبت تخصصی یا بستری لازم شود.

در مورد اوپیوئیدها نیز درمان در خانه ممکن است برای برخی افراد انجام شود، اما منابع پزشکی تاکید می کنند که ترک بدون حمایت می تواند بسیار دشوار باشد و درمان دارویی و حمایتی می تواند مدیریت علائم را آسان تر کند.

بنابراین تصمیم درباره محل ترک بهتر است بعد از ارزیابی شرایط فرد گرفته شود.

آیا بعد از ترک خطر بازگشت به مصرف وجود دارد؟

بله، پایان مرحله حاد ترک به معنای پایان خطر بازگشت به مصرف نیست.

وسوسه ممکن است بعد از کاهش علائم جسمی نیز باقی بماند. دیدن دوستان مصرف کننده، قرار گرفتن در محیط قبلی، استرس، بی خوابی، مشکلات خانوادگی یا احساس تنهایی می تواند میل به مصرف را دوباره فعال کند.

در مورد کانابیس نیز پژوهش ها نشان داده اند که علائم ترک می توانند عامل تحریک کننده بازگشت به مصرف باشند.

برای همین، درمان باید علاوه بر کنترل علائم جسمی، مهارت های مقابله با وسوسه و مدیریت عوامل محرک را نیز در نظر بگیرد.

جدول تقریبی مدت زمان ترک مواد مختلف

ماده	شروع معمول علائم	بازه تقریبی مرحله حاد	نکته مهم
الکل	حدود ۶ تا ۲۴ ساعت	بسته به شدت مصرف متفاوت است و بعضی عوارض خطرناک در ۲ تا ۴ روز نخست رخ می دهند	ترک سنگین می تواند خطرناک باشد
هروئین	حدود ۱۲ ساعت	حدود ۷ تا ۱۰ روز برای مرحله حاد اوپیوئید کوتاه اثر	علائم معمولا سریع شروع می شوند
اوپیوئیدهای طولانی اثر	دیرتر از انواع کوتاه اثر	حدود ۱۴ روز یا بیشتر	زمان شروع و پایان متغیر است
حشیش	۲۴ تا ۴۸ ساعت	معمولا چند هفته و گاهی بیشتر	اختلال خواب ممکن است طولانی تر بماند
کوکائین	حدود ۱ تا ۲ روز	حدود ۱ تا ۲ هفته در بسیاری از افراد	افت خلق و وسوسه ممکن است بیشتر طول بکشد
شیشه	حدود ۲ تا ۴ روز	حدود ۲ تا ۴ هفته	خستگی، افت خلق و وسوسه اهمیت دارند
نیکوتین	از ساعات اولیه	چند روز تا چند هفته	علائم معمولا به تدریج کاهش پیدا می کنند
بنزودیازپین ها	وابسته به نوع دارو و الگوی مصرف	از هفته ها تا ماه ها و در برخی افراد طولانی تر	قطع ناگهانی می تواند خطرناک باشد

این جدول فقط یک نمای کلی ارائه می دهد و نمی تواند جایگزین ارزیابی فردی شود.

آکادمی ترک اعتیاد ویسنا فارما می تواند برای افرادی که می خواهند درباره ترک مواد، علائم دوره بهبودی، مراقبت های دوران ترک و موضوعات مرتبط اطلاعات بیشتری بخوانند، یک مسیر مطالعاتی کاربردی ایجاد کند. در این بخش می توانید مقالات بیشتری درباره ترک و سلامت دوران بهبودی مطالعه کنید.

مدت زمان ترک یک عدد ثابت نیست

مدت زمان ترک به نوع ماده، مقدار و مدت مصرف، وضعیت جسمی و روانی فرد و عوامل مختلف دیگر بستگی پیدا می کند. بعضی مواد مانند نیکوتین ممکن است علائم شدیدتری را در روزها و هفته های ابتدایی ایجاد کنند و سپس به تدریج بهتر شوند.

در کانابیس، علائم معمولا ۲۴ تا ۴۸ ساعت بعد از قطع شروع می شوند، در روزهای دوم تا ششم به اوج می رسند و در بسیاری از افراد طی یک تا سه هفته کاهش پیدا می کنند.

در اوپیوئیدها، مرحله حاد ترک کوتاه اثر می تواند حدود ۷ تا ۱۰ روز طول بکشد و در انواع طولانی اثر ممکن است حدود ۱۴ روز یا بیشتر ادامه پیدا کند.

در محرک هایی مانند شیشه و کوکائین، افت انرژی، تغییرات خلقی و وسوسه مصرف می توانند چند هفته ادامه پیدا کنند.

اما درباره الکل و بنزودیازپین ها باید احتیاط بیشتری داشت، زیرا قطع ناگهانی آنها می تواند خطر عوارض شدید و حتی تهدید کننده زندگی را افزایش دهد.

در نهایت، بهترین پاسخ به سوال «مدت زمان ترک چقدر است؟» یک عدد ساده نیست. ترک زمانی بهتر پیش می رود که علاوه بر مدیریت مرحله حاد، خواب، تغذیه، سلامت روان، وسوسه مصرف و عوامل بازگشت نیز همزمان مورد توجه قرار گیرند.

سوالات متداول درباره مدت زمان ترک

منابع علمی

1. American Society of Addiction Medicine. Clinical Practice Guideline on Alcohol Withdrawal Management. (Default)
2. National Institute on Alcohol Abuse and Alcoholism. Alcohol Use Disorder: From Risk to Diagnosis to Recovery. (NIAAA)
3. National Institute on Drug Abuse. Medications for Opioid Use Disorder, TIP 63. (National Institute on Drug Abuse)